|
|
|
| 7 dec 2011
De 2e Heup ! |
|
In april
2012 is het 2 jaar geleden dat ik aan de linker heup ben
geopereerd.
Langzaam maar zeker gaat het steeds beter met ’t pootje.
Ik kan er vrijwel alles weer mee, hoewel ik nog steeds 1x per
week naar de fysiotherapeut ga, om spieren los te maken.
Maar ik bowl toch al weer sinds september. Niet geweldig, 130
gemiddeld in plaats van 170+. Maar ik heb hoop
J.
In juni ben
ik voor controle bij de orthopeed geweest. Als alles goed was,
kon ik na 5 jaar weer voor controle komen. Alles was goed.
Maar: m’n rechterbeen deed zeer, en er bleek daar ook slijtage
te zijn.
Daarom mocht ik op 7-12-11 voor controle terugkomen.
We waren
het snel eens, de ort en ik.
Volgend jaar april gaat de rechterheup vervangen worden
…..!!!
De slijtage
en de pijn nemen toe. Het is nog redelijk te doen, maar de
ontwikkeling is duidelijk.
We gaan niet meer wachten tot het net zo’n ellende is als de
vorige keer.
Ik zou al
januari kunnen. Maar
1. Revalideren in de winter vind ik niks, je kunt niet je
verplichte blokjes rond lopen als het tegenzit.
2. Februari en maart zijn drukke maanden wegens de
belasting-aangiftes.
3. April is tegenwoordig een mooie zomermaand, dat beviel me de
vorige keer ook wel :) zie plaatje: |
 |
|
| 7 juni 2011 |
Vanmorgen
was ik bij de orthopeed. Vroeg eerst hoe het was met m’n
gerepareerde pootje.
Kon ik direkt van leer over die rare spierpijnen. Zijn conclusie was dat
het wellicht komt doordat ik een “ingroei” heup-pen heb,
die zijn zo gemaakt dat het bot er op kan vastgroeien. Maar er kan dus
wat beweging in zitten, waardoor de spieren opspelen…
Hehe ik voelde me weer helemaal jong, dat verzacht de pijn!
Hij raadde me aan om voedingssupplementen te gebruiken (glucosamine- en
chondroďtiene sulfaat)
http://www.leerwiki.nl/Zin_en_onzin_van_glucosamine_en_chondroitine!
.
De pijn zou langzaam aan moeten verdwijnen. Hadden ze me wel mogen
zeggen (standaardverhaaltje was ˝ tot 1 jaar …)
Dan de
rechterkant. Er is inderdaad sprake van slijtage. Wat ik als
heuppijn symptonen herkende, erkende hij dus ook.
De ellende is nog niet dusdanig dat ik moet worden geopereerd.
Hij raadde me aan de fysiotherapie weer te starten.
En aan het einde van het jaar weer een controle gesprek, verergert ‘t,
dan eerder. |
| 3 juni |
POOTJE 2?
Ik heb deze week plm. 200 Zo kranten rondgebracht in 2 avonden, en de
schrik zit nog in m’n benen. Dat gaat niet goed daaronder.
Ik moet dat niet meer doen, hooguit de naastliggende straten; en ook
daar heb ik sinds gisteren mijn twijfels over
L
.
Ik ben redelijk mobiel hoor, kan eigenlijk van alles (lopen, zwemmen,
fietsen). Maar ik merk wel na een 1/2 uurtje lopen dat de pijnen
toenemen.
Nee, pijnvrij ben ik geen moment, maar meestal tussen 2 en 4 op de
schaal van 10. Na een half uurtje Zo kranten in de bus doen is het al
level 7.
Ik heb maandag een gesprek met homeopate, kijken wat zij kan doen.
En dinsdag een gesprek met de orthopeed, kijken wat mijn toekomst wordt.
Ik denk zelf dat hij nog niet gaat opereren, daarvoor zit ik denk ik te
laag in het pijnnivo (vergeleken met de vorige keer); het zal vast nog
wel een jaartje duren. Maar als ie zegt morgen snijden, dan doe ik mee. |
| 20 april |
20 april snee in je bil ... Vandaag dus een jaar geleden.
EVALUATIE!
** Ik zou het zo weer weer overdoen. Ik kon op een gegeven
ogenblik bijna niks meer. Van huis naar de auto lopen was al een crime.
Ik bofte dat ik nog goed kon slapen, er zijn ook heupelingen die dán
juist de meeste ellende hebben. Als pootje 2 aan de beurt is, denk ik
niet na; doen.
** "Over een 1/2 jaar tot een jaar,
dan kunt u weer bijna alles". Dat valt me bar tegen. De poot draait
zoals 'ie draaien moet. Technies alles OK.
Maar zoals je uit de onderstaande dagen kunt zien, zijn de spieren nog
steeds "in de war".
Op m'n zij liggen en dan omdraaien, dat kan amper; die spier doet niks.
pas na wat losmaakoefeningen doettieut.
Lang lopen of staan (een half uurtje ...) is lang genoeg. Dan is pootje
moe.
Lang schoenen aan is pijnlijk. Raar dus.
Ook m'n ongerepareerde been blijft spierproblemen houden; en beiden zijn
in zekere zin stijf: valt er iets op de grond dat ik rap op wil rapen,
dan kan ik er amper bij. Neem ik even de tijd, dan kan ik wél goed
bukken. Raar. |
| 2 april
2011 |
Gisteren ben ik met teamcaptain Jos naar bowling
Spierdijk geweest, 2e keer al dit jaar. Drie weken
geleden ook geweest.
Ik wou ‘t wel eens proberen. In de gang droogoefenen gaat toch anders,
zeker met bal (dat kost je een deur …)
Ik ben wel nog steeds bij de fysiotherapeut, nu eens per 2 weken, om de
oefeningen te doen om mijn beenspieren weer op kracht te krijgen.Drie
weken geleden samen met Jos en Conny op vrijdagmiddag gegaan, en 1 baan
gehuurd.
‘t Viel ’t me (niet) mee.
Mee, in de zin van: geen extra pijn nadien, niet teveel spierpijn of
stijfheid. Ik merkte de dinsdag erna in het zwembad wel dat ik de
spieren losser moest zwemmen.
Niet mee: En in ’t tweede potje verdraaide ik een spier in de lies van
de niet gerepareerde poot. Ik kon nog een frame daarna gooien, maar ben
toen gekapt. ’t Heeft 2 weken geduurd voordat die pijn weg was.
Eerst een tijdje oefenen en ingooien, ik moet eigenlijk weer leren lopen
en bukken. Ik bleek in de 2e stap een sluipschuifstap te
hebben ontwikkeld, waardoor ik eigenlijk niet goed op mijn been stond.
De 4e stap is de lastigste, door de knieën en stoppen,
waarbij dus alle druk op de spier links van de dij tot naast de knie
komt. Dat is nou net de spier die de meeste pijn geeft, en waar ik
i.s.m. de peut voor aan het oefenen ben. Daar moet je proberen door heen
te komen.
We zijn een potje gaan bowlen met z’n drieën. Ook Conny moest weer
wennen, die was vanwege haar knie(operatie) 4 jaar niet meer op de baan
geweest.
De eerste helft liep (bij mij) lekker; strikes en spares. Tweede helft
werd steeds slechter, steeds meer last van de beenspieren.
[Voort alle duidelijkheid: mijn heup is prima nu; ’t zijn de – tijdens
de operatie doorgesneden – spieren die weer op gang moeten komen].
De tweede pot ben ik dus met dat liesgeval in het 3e frame
gestopt. (Voor Jos was het een goede bowldag, ik geloof 220 gemiddeld.)
Ik heb daarna bedacht dat ik het samen met J&C super
star eeh … gezellig vond . Maar ook dat ik eigenlijk, net als bij andere
oefeningen, achter elkaar door moet gaan. Nu moest ik na 2 beurten
wachten weer alles overdenken, hoe doe ik dit, hoe deed ik dat ook al
weer (fout)?
Niet de score, maar het lopen en loslaten op de approach, daar ging het
om. Dus daarom afgelopen vrijdag met z’n tweeën. Jos op de uitkijk en ik
op de baan. Al gauw werd duidelijk dat ik véél langzamer moest lopen, en
dus langzamer gooien. Door langzamer te lopen kon ik beter me
concentreren op de bewegingen. Al gauw zette Jos me op wel 2 dots naar
links, daardoor bleek ik beter mijn houding te houden.
Tot mijn verrassing kon ik het nu 4 potjes volhouden! Twee potjes alleen
en daarna nog 2 met Jos.
Vannacht moest ik het bezuren ... ik had reuze
spierpijn. Maar een Aleve genomen. En desondanks vanmorgen toch met
Buurman en Buurman weer wezen
zwemmen; ook nu weer net als de vorige keer even doorzwemmen om die
benen verder uit elkaar te kunnen gooien. Maar ook nu viel de last dus
mee.
Daarna zijn Anneke en ik weer met
onze Kip bezig geweest (met zulk weer moet je wel naar de kemping!),
ook hier viel me mee dat ik weer op de knieën kon of liggen om de
kippepoten uit te draaien.
Oh ja, score? Mwoah 120
die buurt. Maakt niet uit, eerst ’t pootje weer in orde. Ik mik op het
nieuwe seizoen 2011-2012. |
| 20 oktober |
Op
20-10-2010 hebben JP de MP (JanPiet de MedePatient) en ik even met een
kopjen koffie gevierd dat we nu een ˝ jaar voorzien zijn van een
kunstheup. En “blij” dat onze probleempjes niet onze eigen problemen
zijn, maar dat de ander soortgelijke ervaringen heeft.
’t Gaat. Zo crescendo ik
de eerste maanden ging, zo langzaam de laatste maanden.
Zwemmen en fietsen is geen
probleem meer; lopen gaat ook voldoende, stil staan kan maar niet langer
dan 10 minuten. Buigen, dát is lastig. Ik wou begin september weer gaan
bowlen, maar de laatste stap is niet te doen – linkerbeen buigen en dan
alle gewicht daar op. Dat lukt me 1, 2, 3 keer, en dan is het te
pijnlijk om door te gaan. Omdat ik ook last had van vastzittende
schouders ben ik naar
Roel van Kordelaar gegaan. Die ging niet alleen masseren, die vond
ook dat ik teveel “pinguďn” loop. Daar heb ik nu een simpele oefening
voor gekregen. Op de onderste traptrede gaan staan op 1 pootje, en dan
het been buigen en met de teen de vloer raken.
Daarna weer omhoog en dat moet ik proberen 10x achter elkaar te doen. In
het begin was het 1,2,3 keer en dan is de pijn te groot. Dat is dus nix
met bowlen. Ik oefen wel flink, ik wil dat die spieren ook weer goed
werken; en ik kom nu tussen 7 en 10x uit. Daarnaast rek- en
strekoefeningen.
Ik ontdekte de eerste keer
dat ik weer mocht zwemmen (4 juni), dat mijn linkerpootje toch amper
bewoog; dat was er blijkbaar ingeslopen afgelopen jaar. Ben dus de
eerste maand flink aan het oefenen (concentreren) geweest om de
bewegingen van beide benen weer normaal te doen; en half juli merkte ik
opeens dat de bewegingen weer vloeiend en pijnloos gingen; die stijfheid
is er uit. Spagaat zit er niet in, maar dat kon ik nooit.
Sinds eind september ben ik ook weer naar de sportmasseuse gegaan; die
maakt mij 1x per week weer los
J
. Ik zit niet zo vast als toen in het voorjaar, maar laat dus gewoon
onderhoud doen.
Sinds 2 augustus ben ik
nog 25% arbeidsongeschikt. Ik kan m'n werk op zich voor 100% doen
(kantoor en auto no problemo), maar heb nog (vermoeidheid en daardoor)
regelmatig rust nodig; en kan dus nog niet volop klanten bezoeken en
weer het ouwe aantal uren maken. Werk zat, verdienen gaat. Maar die
extra zaken (klanten bezoeken en onderhoud plegen; en wie loopt die
verkoopt), dat gaat door die vermoeidheid niet. Komt nog bij dat ik nu
een maand zwaar verkouden ben geweest, “de snot trok tot in mijn benen”
om ’t maar plasties te zeggen. Dat lijkt nu voorbij te gaan. |
|
18 juni |
Bijna 2 maanden na de
operatie. Iedere week merk je (nee niet dagelijks, 't gaat langzaam) dat
je weer iets beter beweegt. Ik ben blij dat ik pijnvrij ben.
Wel is de operatieplek nog steeds "beurs". Ik kan er wel op liggen, ik
heb m'n beenkussen aan de kant gedaan, en nagenoeg attributenloos. Ik
probeer te fietsen i.p.v. auto te rijden. Op Anneke haar damesfiets, ik
gooi mijn benen nog niet over de stang van mijn herenfiets. Fiets ik
niet, dan ga ik op de hometrainer.
De spieren worden langzaam aan sterker, wel af en toe zere spieren.
En zeker erg vermoeide benen. Vooral toen we 's zondags naar de
Kaeskoppenstad waren gegaan, en ik meer dan 3 uur daar rondliep.
Het litteken wordt minder zichtbaar, vergelijk maar met de foto van 27
april.
Met zwemmen merk ik dat ik de been(school)slag stukken moet verbeteren.
Blijkbaar het afgelopen jaar aangeleerd om 't linkerbeen amper te
gebruiken.
Ik ben na 4 juni weer voor 50% aan het werk gegaan (ik heb nog
regelmatig m'n tukkie nodig .... en ik ben denk ik nog moe van
de voorgaande jaren, jezelf op de been (...) houden. Van de
operatie heb ik al lang geen last meer) |
litteken kaeskop
|
|
|
4 juni 2010 |
Ziekenhuis bezocht, radiologie foto's gemaakt. De
orthopeed bezocht en ik mag weer krukkenloos door het leven. Autorijden,
zwemmen, fietsen, etc.; 't mag weer (met mate).
Autorijden was simpel, we hebben een automaat en 't gerepareerde pootje
hoeft niks te doen. Zwemmen (de volgende dag direkt gedaan) was even wennen, je
gebruikt de spieren opeens heel anders dan de afgelopen 40 dagen.
Conditie van likmevestje. En fietsen ... op Anneke d'r fiets gaat prima.
Tegelijk er een drukke dag van gemaakt. Na de middagrust met een sp-kliko in de auto naar Middenwaard en handje geholpen bij de SP-kraam,
dus tegelijk lang staan en veel lopen.
Wel handig zo'n kliko; ik had eerst bij de supermarkt plm. 12 liter fris
en sap gekocht, dat kun je dan handig meerollen. Kon ik mooi de
busrondreizende SP-ers van fris voorzien. |
  |
|
| 30 mei |
Na 38 dagen bloedverdund met een met prikjes, mag ik
van "zuster Anna" nu weer een glaasje wijn. Hehe. |
| 18e
mei |
Ik mocht per vandaag van "de Baas" met 1 kruk gaan krukken. Wat een verschil,
nu kan ik weer in 1x door de deur i.p.v. 50 handelingen
J.
Die dag tegelijk ontdekt dat ik m’n zitplankje in de douche (we hebben
een douche ín het bad) niet meer nodig heb, ik kan m’n voet redelijk
hoog krijgen en dus (met een scheef vooruit gestoken poot) over de
badrand heen komen. Tegelijk – met veel meer moeite – voor het eerst de
tenen kunnen afdrogen. Ik heb nog wel een beetje verdikking op de heup,
maar m’n vrouwelijke kant neemt dus weer af …. Weinig pijn, af en toe
voel ik wel eens iets trekken, en uiteraard gewoon stijfheid. |
| 8 mei |
|
We hebben
’t "wiekent"
2 feestjes in en om de Noordoostelijkepolder (Jan 65, Roelof x Trudie 25
jaar). We hebben overnachting bij
schoonzus Martha geregeld (anders blijf je heen en weer karren), vandaag
bij Evean bedverhogers opgehaald. Die kunnen in de tuin ook onder
de stretcher gezet …. Als de zon dan weer meewerkt.
Coach
Anneke maakte voor mij een verhoogd zonnebed, een “Tantalus stelling” (http://nl.wikipedia.org/wiki/Tantaluskwelling
- Tantalus kon er net niet bij …):
Met 4 pootjes echter kun je zo’n ligbed niet goed neerzetten.
Met een kratje bier er bij lukte het wel. Helaas een
echte tantalus kwelling / stelling: liggend kan ik er net
niet bij, en hang ik wat over de rand, dan blijkt dat Boris en kornuiten
alles al hebben opgezopen ...
Maar ach, zolang ik nog aan de trombose-prik ben mag ik van “zuster
Anna” niet aan de drank, dus geniet ik maar lekker van het
zonnetje!!
Eerst dus alleen rugligging. Maar deze week eens gegoogled en toen zag
ik dat andere ziekenhuizen voorschrijven dat je 2x per dag minstens een
˝ uur op je buik mag liggen. Hoe staat er niet bij, maar daar bedacht ik
het volgende voor: gewoon eerst de goede poot er op, en dan den andere
er bij trekken. Terug dus andersom. Oppassen dat je dan je “slechte”
been niet opeens 100% belast (hoewel ik af en toe merk dat ik dat best
doe. De nieuwe heup kan ’t ook wel aan, maar de spieren moeten nog wel
sterker worden om dat vol te kunnen houden).
Zo wordt op mijn zonnebed mijn gekleurde kijk op de wereld niet eenzijdig. |
|
|
| 6 mei |
Ik
was
bij de Baas (Ineke
Baas, fysiopeute).
We
waren het eens dat alles prima gaat. Ik loop lekker vlot, en
rechtop. Ik mocht even liggen op de fysiotafel, waar ze m’n pootjes
naar buiten draaide. Links was maanden niet zo ver uitgeweken! (en
zonder pijn). Daarna even een nieuw beenhef oefeningetje in de brug.
Toen liet ze de pen op de grond vallen, die mocht ik oprapen. Hee,
ik riep wel “zuster” maar Anneke vond dat ik nu ’t zelf moest doen.
Nou ja, die truuk hadden we geleerd, stoute been strekken en dan
door de andere knie. Goed gedaan dus. Ik mocht weer op een normale =
lage stoel zitten, en proberen m’n schoen uit te doen. Nieuwe
oefening, lukt me nu nog niet, maar moet ik dus blijven oefenen. Heb
de “zuster” dus nog wel nodig…
Ik dacht eerst dat ik toch echt oud werd, ’s nachts 1 ŕ 2 x er uit
om te plassen. Dat komt waarschijnlijk van de antitromboseprik. Ik
mag mezelf 1x per dag prikken. Ik ben al weer redelijk op normaal
gewicht zag ik vanmiddag. Ik was 2,5 kg aangekomen, men ben nu nog 1
kg boven m'n normale gewicht.
|
| 30 april |
Koninginnedag - rollator mee?! Jazeker, maar dan
anders dan je denkt: Victor nam de rollator mee naar de
koninginnedagmarkt op het Berckheideplein, en een knikkerpot; knikkers
raden. Anneke reed mij er naar toe en ik heb er een uurtje rondgehobbeld.
De uitslag van de knikkerpotraadwedstrijd
zette ik op een makkelijk te onthouden naam:
www.nietsdoen.nl
Sinds een paar dagen is de stoelgang weer normaal, effect van de
ruggeprik is dus over. |
| 27 april |
Mag ik even
klagen over de thuiszorg? Nee, niet over de hulp, die is prima.
Maar
over de adminzooi. De eerste dag komt er niemand, ik mag een uur aan een
duur nummer hangen voordat er eindelijk iemand tijd heeft de telefoon op
te nemen, en een verzorgster langs te sturen (de pleister van 1 m2 moet
verwisseld worden).
Het tweede bezoek regelt ze zelf, dus dat gaat goed.
Het derde bezoek: dan zou, op
toevallig koninginnedag, de nietjes uit m'n bil mogen. Dat werd naar de
maandag er na opgeschoven. Jaja, ik mocht weer (en lang) blijven bellen,
zodat 1 minuut voor 5 er eindelijk iemand kwam.
13 cm schade ... Na
een week nu pleisterloos |
 |
|
| 26 april |
Oei, foutje in de handleiding van het MCA. Men is
vergeten te melden dat je je pootje regelmatig vlak moet leggen. Nu zit
er vocht in het been, is 'ie de helft dikker geworden en pijnlijk. Dat
duurt een week voordat 't weer normaal is.
Dus krukje bij de luie stoel, krukje in de tuin bij de tuinstoel. Bof:
't is mooi weer, lekker in de zon in de tuin i.p.v. binnen zitten. |
| 24 april |
En dan ben je thuis.
1. Met een heel schema wat je de eerste week aan medicijnen moet
nemen, een heel busboekje. 't Ergste zijn nog de Fraxiparine injecties
die je zelf mag toedienen, 38 dagen lang! En volgens mijn "coach" kan ik
dan geen wijntje drinken ....
2. Verder een heel arsenaal aan materiaal nodig: krukken,
rollator (om de tafel te dekken e.d.); pleeverhoger ('t attribuut dat ik
nog 't langste gebruiken zal, zit wel zo comfortabel); geen bedverhoger
nodig - na de 1e bevalling vonden wij een seniorenbedhoogte wel zo fijn.
En de mooiste stunt: een bedtafeltje over het voeteneind, want die
dekens drukken zwaar op mijn voet. Gevolg is wel weer dat je je sokken
aanhoudt, anders heb je kouwe pootjes.
3. En een oefenschema. 3x per dag 10 minuten op de hometrainer
fietsen, diverse beenhefoefeningen, ik mag blokjes om. Ik heb 's middags
nog echt mijn tukkie nodig, dus de dagen vliegen voorbij. |
| |
ATTRIBUTEN |
| |
Om weer beter te worden heb je heel
veel attributen nodig. Ons bed heeft al een (senioren)hoogte, daar
hoefden geen bedverhogers onder.
|
* Geen foto: |
*De krukken staan er (net)
niet bij. |
*De plastic zak op de
autostoel |
*De bedverhogers (zie mijn
zonnebed) |
* Badplankje |
| Bedattributen. Kussen tussen
de benen. Verhoging = bedtafeltje, boven de voeten tegen de druk op m'n voet
(en dus kouwe voeten en dus sokkken aan..) |
Rollator. Tip van de "buuf". Kratje er in =
Handig om de tafel te dekken, kopje koffie, boeken, de post, de
kat, etc. mee te nemen. |
Een stoel die achterover
kan, en een krukje voor de vermoeide voet (en tegen de
trombose). |
Een hoge stoel en een laptop
op een verrijdbaar bedtafeltje. De ballon van de operatiedag 20 april lieten we
4 juni (ik mag zonder krukken) vrij. |
En dan moet je ook nog wat
doen ... Hometrainer. Moet van de fysio; 3x per dag 10
minuten laagste stand. Geleend van de buren. |
 |
 |
 |
 |
 |
|
| |
ZIEKENHUIS |
23 april,
dag dag. |
Naar huis. Gisteren dus goed geoefend.
Weer buiten, en dan je de auto in (en later uit-) wurmen; met je krukken
en plastic tasje op de stoel (dan draai je gemakkelijker bij het in- en
uitstappen).
Thuis vond ik de eetkamerstoel te laag, m'n burostoel zit lekker hoog.
Pas de volgende dag durf ik me in m'n luie stoel te laten zakken. |
22 april,
dag 4 |
Vandaag eens aan Jan Piet gevraagd: gebruik jij die
morfinepomp nog? Nou, vanmorgen geloof ik nog, maar daarna niet meer.
Zou het een placebo zijn? De zuster zegt dat we, als we 't toch niet
meer gebruiken, wel los mogen halen. Dat doe ik graag, want als zij 'm
los moet halen trekt de pleister vast de haren van m'n arm. brrrr.
Oefenen met de fysiopeut, als 't goed gaat mag je morgen naar huis. |
21 april
dag 3 |
Daar lig je dan. Op je rug. Met een infuus en een
morfinepomp. En een been waar geen beweging in zit. Je mag jezelf
wassen. Op een gegeven ogenblik komt dan je coach, en moet je het bed
uit. Bed uit? Jazeker, lopen kreng. Eerst m'n goede been, dat lukt. Maar
dat blok been, dat is niet zo 123 beneden. Naar de "woonkamer" - en daar
heb je direkt al de coach nodig, die mag het infuus meenemen.
Oefenen met de fysiotherapeut. Ik kan m'n voet maar liefst 2 centimeter
optillen, "geweldig Ane". Huh? |
20 april,
dag 2 |
Ik heb de eer
als 1e
door dr. Quist te worden geopereerd. Om 8 uur al! Dus om 1/6 m'n eerste
medicijnen innemen, doezelen, douchen, en daarna werd ik met bed en al
weggereden. Je kunt kiezen tussen een ruggeprik of algehele
narcose. Men heeft een voorkeur voor de ruggeprik, ik vond dat
prima, maar koos ook voor een roesje. Ik hoef dat geboor
en gezaag niet te zien of te horen.
Ik heb ook een 8GB geheugenkaartje
in m'n mobiel volgestopt met muziek, koptelefoon op, en lekker amper wat
gemerkt. Op een gegeven ogenblik hoorde ik óf
Tubular Bells
(<-- klik hier) óf de hamer die de pen in m'n been sloeg, dat weet
ik dus niet zeker.
Met de ruggeprik ben je vanaf je buik tot je tenen gevoelloos. Je ligt
onder een groen laken en warme dekens, die artsen zijn blijkbaar echt cool :) . Op een gegeven ogenblik vond ik dat mijn handen (die onder 't
laken uitstaken) koud werden. Blijkbaar kwam ik bij, want daarna werd ik
naar de verkoeverkamer gereden. Geen centje pijn gehad.
Kijk hier voor de bloederige foto's
http://www.mst.nl/orthopedie/de_heupprothese/de_totale_heupprothese_de_oper.doc/
|
 |
Om half elf was ik met mijn trouwe bedje weer terug op de kamer. Om 11
uur vond ik het wel tijd om naar het thuisfront te bellen. Ik vond het
wel een beetje een "Dik en Dun" situatie, Daar lig je dan in
je bed, en er liggen 2 voeten aan het voeteneinde die
waarschijnlijk niet van jou zijn? Je zou er net als Dik en Dun
zó op schieten ...
Ik was natuurlijk nuchter ter operatie gegaan, dus toen om 12
uur de lunchwagen kwam, heb ik even een flinke hoeveelheid
bammetjes besteld. Ik had best trek. |
 |
Zou ik bijna de techniek vergeten...
Na de verdoving: Eerst maken ze een 15 cm snee in
je bil, en duwen de buitenste spieren aan de kant. Daarna kunnen ze de
kop uit de kom draaien, en wordt de heupkop er af gezaagd. Er wordt een
lang gat in het been geboord, en daar wordt de nieuwe heup "in
getimmerd" (en afhankelijk van leeftijd en gezondheid met of zonder
"cement". Ik had zonder, dan kan de heup er zonodig nog een keer worden
uitgehaald). Dan wordt de kom uitgefreesd en een nieuwe kom (met
groeven) met een tefalkapje er in gedraaid (al dan niet met cement).
Daarna de omgekeerde fase, kop in de kom, spieren vastnieten, en de
spleet dichten. Er zaten wel 13 nietjes in mijn bil. |
19 april
2010,
dag 1 |
De eerste dag. Eigenlijk een dag van niks.
Formulieren invullen (waarbij ik prompt die van de dokter ook invulde,
die zat bij mijn setje spullen, en onderaan zag ik pas dat de dr. zijn
handtekening er op moest. Wel twee keer bloed laten prikken, blijkbaar
was ik die dag donor?
Ik was erg rustig die avond, misschien te. Want om 1/2 1 heb ik toch
maar om een slaappilletje gevraagd, morgen vroeg op!
We zitten met z'n 4-en in een "joined
care" programma. Niet even naar het ziekenhuis voor een operatie,
maar met een groepje gezamelijk. Dat betekent niet alleen een algemene
info middag waar je met een stuk of 50 te horen en te zien krijgt wat
een heupoperatie inhoudt, maar ook nog een instructie uurtje met deze
groep.
En een weekje (maandag er in, vrijdag er uit) als groep bij elkaar op 1
zaaltje liggen, met een eigen relaxruimte (relaxstoelen, koelkast).
Gezellig,en je hebt lotgenoten waar je je ervaringen direkt mee kunt
uitwisselen. Ik stel je de lotgenoten even voor: Jan Piet, de jongste
met 52, had 2 jaar geleden zijn heup gebroken, er zijn toen pennen in
gezet, maar nu moet er echt een nieuwe heup in. Dan kom ik met mijn 56.
Dan Elly, 60. En mw. W., tegen de 80, al rollatorgebruikster en laten
zeggen "vergeetachtig". Bijna dagelijks was haar vraag: "liggen jullie
hier ook voor een nieuwe
heup?".
Bij het "joined care" programma hoort ook begeleiding door een "coach"
(meestal partner of familielid) die je - ook na de operatie je begeleidt
/ in de gaten houdt. |
| |
VOORAFGAAND |
| 16-03 |
Op 10 juni zei men in het MCA 16
maart. Vandaag nog geen oproep, maar eens gebeld. 't
Wordt april ... Dat is in tegenstelling met hetgeen mij eerst was
verteld (ik laat de vervelende discussie maar weg).
Wachtlijstbemiddeling hielp niet, die blijkt pas effectief te zijn als
er langer dan 2 maanden tussen zit.
Alternatief zou zijn deze week naar ergens in Duitsland te rijden voor
een intake, en dan een week later geopereerd worden. Trekt me niet zo
aan; ik zit nu in een “joined-care” operatie; met lotgenoten tegelijk.
En in NL mag je na die week naar huis, in DE moet je nog een week plat
liggen. Waren we met z’n 2-en dan kon je nog samen op stap, nu is er een
snuiter thuis. Dus maar naar Alkmaar, en wachten op de oproep.. |
| 10-02 |
Een paar jaar geleden verloor ik zomaar een kroon
in het zwembad. Ik was aan de overkant gekomen en had het
gevoel dat ik wat miste. Nee, niet
het zwembroekje, een kroon; zomaar.
De stift bleek afgebroken, zelfs de wortel moeste er uit, en alleen een implantaat was de oplossing. Dus
naar een paradontoloog, die in een stief kwartiertje een leuk bedrag
inde en mij met pijnstillers naar huis stuurde. En met de opmerking dat
er nog een
anomalie in de mond zit.
Queh? Nou, afwijking dan. Een verstandskies die scheef er naast is
gegroeid. En die helaas ontstoken is (goh, ik voelde er niks van). |
De man vertelde dat, als de orthopeed dit wist, ik niet zou worden geopereerd.
Dus eerst nog een kaakoperatie. |
Maar de paradontoloog
(ik vind implantatoloog veel mooier maar die naam bestaat niet) durfde deze kies niet aan. Gisteren de tandarts
gebeld, kun je voor voorrang zorgen? Laat eerst de paradontoloog dat proberen. Die
dus gebeld, of die voor voorrang bij de kaakchirurg kon zorgen. Nee. De
tandarts maar weer gebeld. Die was toen rap, ik kon vanmiddag in het
ziekenhuis terecht.
Dat betekende wel dat ik vanmorgen naar Alkmaar en de paradontoloog ging
om de hechtingen er uit te laten halen, en vanmiddag weer naar Alkmaar, naar het ziekenhuis
en de kaakchirurg, om de verstandskies te laten slopen.
Ik ging maar op tijd weg, kon ik nog even bij de afdeling orthopedie
langs. Eh ja, zonder die kies had u mogelijk 5 maart al gekund. Maar
tja, nu durven we dat niet aan, want u mag geen enkel wondje hebben bij
de opname. U komt nu op het schema van rond 16 maart.
Nou, dat is dus fraai, 2 operaties in 2 weken, en de grote nog steeds
niet. |
 |
|
| 12 januari |
Ik heb na een maand rust nog een avond gebowld,
zelfde resultaat als vorige keer: ik kon amper van de baan afkomen de 3e
game. Daarna een week hersteltijd nodig gehad. |
| 6 januari
2010 |
|
In de nacht van m'n verjaardag opeens
draaiërig. De volgende nacht idem. Nee, 2 glaasjes wijn, dus
daar kan 't niet aan liggen. Ben ik nu "oud" geworden? Nee, de
dokter zegt
"BPPD"
een los zittend gehoorsteentje, gaat (gelukkig) na een tijdje
weer over. Pfoe. |
 |
|
|
23 december |
Gesprek
met dr. Jonker. Excuses voor de slechte verdoving (snetver). Maar dat de
pijn weg was, was juist goed, dat betekende simpelweg : Ik word op de rol gezet. |
|
3 december |
De contrastfotoprik wat een ellende
dat deed zeer. Eerst een verdovingsprik, daarna werd er
contrastvloeistof ingespoten. Op de schaal van 10 was dit nivo 12, zo
verschrikkelijk. Blijkbaar te snel na de verdoving; ik trok mezelf bijna
door de onderzoeksbank heen. a.u.w. Na afloop zag ik gele vlekken maar
die bleken al in de vloer te zitten, had net zo goed van mezelf kunnen
zijn. Toen ik weer buiten kwam was de verdoving perfect, ik kon nu wel
de flikflak doen (dat kon ik nooit, en zeker de afgelopen jaren niet) .
Effect was na een paar uur helaas weer weg en strompelde ik weer. |
|
17 november |
|
De orthopeed
F. Jonkers was in 10 minuten klaar. De foto's gaven niet weer dat ik zó
slecht loop. Ik mag even op de bank liggen en hij probeert mij een poot
uit te draaien, dat kan ik beter bij mijn klanten haha. Conclusie: zeer waarschijnlijk nieuwe heup nodig. Extra foto’s gemaakt
+ afspraak voor verdovingsprik en test: in die test spuiten ze vloeistof
tussen de kop en de kom. Verdwijnt daarna de pijn dan is 't duidelijk
dat je slijtage pijn hebt.
Even de technische uitleg:
Het heupgewricht is een ‘kogelgewricht’.
Bij het lopen en bewegen glijdt de bolvormige kop van de dijbeen soepel
rond in de kom van het bekken. Dat kan omdat er op de kop en in de kom
een laag kraakbeen zit. Kraakbeen is een glad en verend weefsel. Bij het
ouder worden, wordt de laag kraakbeen dunner. Men spreekt dan van
slijtage.
Artrose duidt op slijtage van het gewrichtskraakbeen dat het gewricht
begrenst. Normaal is dit kraakbeen glad en soepel. Bij artrose van een
gewricht worden de gewrichtsvlakken ruw, het bot heeft de neiging harder
en dikker te worden en krijgt vaak uitsteeksels. Hierdoor treedt soms
een krakend, schurend geluid op en bewegingsbeperking.
Begeleidende pijn en stijfheid ontstaan mede door veranderingen in de
omliggende weefsels, zoals gewrichtskapsel, pezen en spieren.
De meest voorkomende klacht bij slijtage van het
heupgewricht is pijn. De pijn wordt gevoeld in de lies, in de bilstreek
en trekt door naar het bovenbeen tot in de knie. Verder wordt het
gewricht steeds stijver. Er is vaak sprake van ‘startpijn’,
‘ochtendstijfheid’ (stijfheid bij het opstaan), moeilijk kunnen lopen,
bukken en traplopen. Als de slijtage zich voortzet, nemen de klachten
toe (o.a. kan dan ook nachtelijke pijn en pijn in rust ontstaan).
Medicijnen en fysiotherapie helpen dan vaak niet meer. Een nieuwe heup
is dan de enige oplossing. Pijn is vaak de voornaamste reden om
operatief in te grijpen. Omdat een prothese geen onbeperkte levensduur
heeft, wordt de operatie bij jonge patiënten zo lang mogelijk
uitgesteld. |
 |
|
|
22 oktober |
Chiropractor Kes:
hij heeft toch het idee maar naar de orthopeed te gaan. |
|
2 Oktober
|
Huisarts heeft met de orthopeed de
röntgenfoto’s.
besproken. Heb je
in je jeugd heup problemen gehad? Nee. Nou, er zit een afwijkend =
plat pandak in je heup, waardoor beginnende heupslijtage
optreedt. De pijnreactie moet langzaam weg gaan maar kan in golven komen
en gaan. Er valt nog niks aan te doen, te jong om geopereerd te worden
(dat is dan positief dat ik te jong ben ...
). Pijn in de knie geen verklaring voor (ook fysiotherapeut niet). |
|
24 september |
MCA
Stationsplein HHW voor röntgenfoto’s. |
|
Sinds 8 september
|
heb ik
fysiotherapie en verdwijnt de
pijn uit de benen, maar blijft vooral ’t linkerbeen stram en stijf. Er
verschijnt (meer) pijn in de lies, stramheid neemt toe. Ik kan
zwemmen met amper last, alleen via de rand in en uit het water gaan
is lastig (stijf / pijnlijk); en niet meer op de oude snelheid. Dat is ook zo met in de auto in- en
uitstappen, stijf / pijnlijk.
Fietsen
was in het voorjaar een probleem toen alles vast zat. Toch nog September
20km hard gefietst op Texel om Sandra bij te houden (die de Texellopers
onderweg ging aanmoedigen, en ik ging mee. Van mijn pootje onder het
fietsen geen last, wel van Sandra's snelheid (maar ja, die was ook
gewend met meerdere kinderen op 1 fiets te racen ...). Zelf zou ik die
10 km hardlopen niet kunnen doen, blij dat ik nog wel fietsen kan.
Lopen is
lastig, 500m is genoeg; dus de post wegbrengen ook.
Linker voet optillen is onder bepaalde hoeken een probleem. |
 |
|
|
3 september |
Chiropractor Kes bezocht. Heupslijtage mogelijk, spieren zeker
verstijfd, zijn idee: maak eens foto’s. |
|
19 augustus |
Huisarts geen
oplossingen meer: Resultaat MRI scan
geen specifieke afwijkingen, wel passende ouderdom slijtage. Ik stel
voor een
Chiropractor te bezoeken? OK, probeer maar. |
|
18 augustus |
Eindelijk
zowel wij als neuroloog geen vakantie. Huisarts vraagt 't op. |
| 30 juni
2009 |
WFG Hoorn voor een MRI scan. |
| 1 Juni 2009 |
weer naar de
huisarts, daarna naar de neuroloog, die een MRI scan op zijn plaats vindt. |
| Mei 2009 |
na 2x een 5-daagse Aleve kuur, waarbij de pijn in het
been op nivo 4- 5 is gekomen, via de huisarts naar de neuroloog
gegaan.
Want omdat ik ook pijn in de onderrug heb, hebben we een vermoeden dat
't daar vandaan komt. |
|
Kerst 2008 |
Twee
dagen verkouden, daarna zere benen, oplopende klacht in een maand,
zitten en staan gaan is zwaar, lopen is zwaar. Constante pijn, vooral
linker been. Vanaf onderrug tot onder de knie (links vooral). Nivo
8. Gaat daarna degressief dalend weg, september 2008 zit de pijn
op nivo 4. Stijve benen tot aan de kuit. Met een paar dagen Aleve zakt
de pijn heel snel en blijft op dat nivo, stijgt niet daarna. |
| 1975 /
1995 |
Omdat ik in mijn studententijd een tijd woonde in een
pand zonder douche, ben ik regelmatig gaan zwemmen (en douchen). Twee
vliegen in 1 klap: goed voor de rug en de acne.
De rugklachten verdwenen echter nooit (en ook niet alle pukkeltjes
helaas). Af en toe stond ik dus helemaal vast. Ik ben vaker (2-3x per
week) gaan zwemmen, en sinds 1995 word ik 1x per week losgemasseerd door
de sportmasseuse Julia. Af en toe een relaxte morgen dan: eerst naar
Julia, dan naar het zwembad onder de tosti (zonnebank, goed tegen acne)
en dan zwemmen. Sinds die tijd stond de rug niet meer vast! (moet ik
geen zwaar werk doen, dan was het wel weer pijnlijk). |
 |
|
| (1972/1974) |
Vanaf plm. mijn 20e heb ik last van de onderrug.
 |
In die tijd mijn rug vertild met "slepen" en met een motorongeluk in het
ziekenhuis gelegen. "Slepen" is dat je met oud-en-nieuw de losse
dingen van de erfen af sleept naar het dorpsplein, dat was in
het oosten van NL (en dus ook in de NOP) een favoriete
nieuwjaars bezigheid van de jeugd. Dat moet je niet met een
boerenwagen proberen, als die per ongeluk de sloot in is gerold,
ontdekte ik.
En ook:
In die tijd was ik met mijn goede vriend Hielke op vakantie in de
Ardennen, samen op zijn motor. Ergens in de buurt van Huy vlogen we
helaas uit de bocht, tegen een woning. Met als resultaat een
dichtgeklapte long. En omdat Hielke onder de (hete uitlaat van de) motor
lag, heb ik al liggend de motor opgetild. Daarna kwam ik in het
ziekenhuis bij.
Mogelijk dus toen nog eens de rug vertild. |
 |
|
| 1954 |
 |
Volgens de huisarts (2009) ben ik waarschijnlijk
geboren met een afwijking. Nou dat viel me mee, want ik dacht dat ik
meer afwijkingen had ... Maar deze afwijking noemen ze een
"plat pandak",
"heupdysplasie". De kom waar de heup in rolt, is dan niet mooi rond,
maar wat plat. Dat is een genetische afwijking die vooral in West Europa
voorkomt bij ongeveer 10% van de mannen/jongetjes. Daar kun je als kind
veel pijn van hebben, dat had ik nooit. Had men (de toenmalige huisarts)
het onderkend (en dat deed men toen nog niet zo), dan had ik in een
spreidbroek moeten liggen. Het verschijnsel openbaart zich ook op latere
leeftijd, tot mijn ellende ... |
|
