Na de "Slag bij Ane" dus nu het "Verslag van Ane"
In 2010 mocht ik een nieuwe (titanium!) heup in mijn linkerbeen. Hoe dat kwam en wat er gebeurde dat vind je hieronder.
En vanaf 2012 begint 't opnieuw ...
Let even op, het verhaal loopt van beneden naar boven.
 (
<- klik hier> om te beginnen).



 

<-Naar mijn hoofdpagina terug <-

klik hier om te beginnen -->
Maart 2013

Resumé (samenvatting): Ik ben nu Ane 2.0 met 2 nieuwe titanium heupen, dat is ding-dong bij de detectiepoortjes ! Ik heb niet nogmaals mijn ervaringen er bij gezet, ze waren minder dramaties dan de 1e keer :) (ik ging er ook gezonder in).
Binnenkort nog ter controle naar het ziekenhuis, maar ik kan alvast zeggen: "mocht je twijfelen: doen!".  Ik ben af van pijn en gezeur, kan weer klussen en noem maar op. Weliswaar niet meer de marathon, maar dat soort dingen deed ik toch al niet.
De bovenbeenspier van pootje 1 heeft er wel last van gehouden, die moet als ik heb gezeten, even op gang komen. Dan even hobbelen en daaraan gaat het weer goed.

No regrets, geen centje spijt!
Begin op tijd, ook (al vast vooraf trainen) met fysio, en geloof ze niet, laat de fysio je nadien ook nog een maandje of wat begeleiden.

Op 16-04-2012 de 2e heup.

IT GIET OAN !

Ik werd vrijdag gebeld, of ik 16 april om 07:00 me in het ziekenhuis kan melden. Nuchter. Dat laatste lukt ….
altijd, dat eerste zal dan ook wel lukken. Tegen etenstijd ben ik dan weer bij, net als de vorige keer. (Mevrouw, 4 boterhammen graag, ik moet nog van vanmorgen inhalen … en toen ik ze op had was ik toch weer een potje moe
J).

Op 3 dagen na is het dan 2 jaar geleden dat de 1e heup werd gerepareerd.

Ik hoop dat de spieren nu niet zo dwars gaan liggen, ’t is nog steeds niet 100%. Volgens mijn fysiotherapeut had ik direkt veel meer dan die simpele oefeningetjes moeten doen, en tegenwoordig word je direkt na de 1e week begeleid (desnoods thuis). Dat is in 2 jaar rap veranderd.

DUS GAAT OP 16 APRIL 2012 DE 2E HEUP VERVANGEN WORDEN.
Er worden hier en daar al kreten geslaakt als “bionische man”. Dus weer 6 weken krukken, en dan nog een tijdje sloompie aan. Ik hoop de zomervakantie weer er volop …. te kunnen genieten.

7 dec 2011

De 2e Heup !

In april 2012 is het 2 jaar geleden dat ik aan de linker heup ben geopereerd.
Langzaam maar zeker gaat het steeds beter met ’t pootje.
Ik kan er vrijwel alles weer mee, hoewel ik nog steeds 1x per week naar de fysiotherapeut ga, om spieren los te maken.
Maar ik bowl toch al weer sinds september. Niet geweldig, 130 gemiddeld in plaats van 170+. Maar ik heb hoop
J.

In juni ben ik voor controle bij de orthopeed geweest. Als alles goed was, kon ik na 5 jaar weer voor controle komen. Alles was goed.
Maar: m’n rechterbeen deed zeer, en er bleek daar ook slijtage te zijn.
Daarom mocht ik op 7-12-11 voor controle terugkomen.

We waren het snel eens, de ort en ik.
Volgend jaar april gaat de rechterheup vervangen worden …..!!!

De slijtage en de pijn nemen toe. Het is nog redelijk te doen, maar de ontwikkeling is duidelijk.
We gaan niet meer wachten tot het net zo’n ellende is als de vorige keer.

 Ik zou al januari kunnen. Maar
1.  Revalideren in de winter vind ik niks, je kunt niet je verplichte blokjes rond lopen als het tegenzit.
2. Februari en maart zijn drukke maanden wegens de belasting-aangiftes.
3. April is tegenwoordig een mooie zomermaand, dat beviel me de vorige keer ook wel :)  zie plaatje:

 

 

 

 

7 juni 2011

Vanmorgen was ik bij de orthopeed. Vroeg eerst hoe het was met m’n gerepareerde pootje.
Kon ik direkt van leer over die rare spierpijnen. Zijn conclusie was dat het wellicht komt doordat ik een “ingroei” heup-pen heb,
die zijn zo gemaakt dat het bot er op kan vastgroeien. Maar er kan dus wat beweging in zitten, waardoor de spieren opspelen…

Hehe ik voelde me weer helemaal jong, dat verzacht de pijn!
Hij raadde me aan om voedingssupplementen te gebruiken (glucosamine- en chondroďtiene sulfaat)
http://www.leerwiki.nl/Zin_en_onzin_van_glucosamine_en_chondroitine! .
De pijn zou langzaam aan moeten verdwijnen. Hadden ze me wel mogen zeggen (standaardverhaaltje was ˝ tot 1 jaar …)

Dan de rechterkant. Er is inderdaad sprake van slijtage. Wat ik als heuppijn symptonen herkende, erkende hij dus ook.
De ellende is nog niet dusdanig dat ik moet worden geopereerd.

Hij raadde me aan de fysiotherapie weer te starten.
En aan het einde van het jaar weer een controle gesprek, verergert ‘t, dan eerder.

3 juni

POOTJE 2?
Ik heb deze week plm. 200 Zo kranten rondgebracht in 2 avonden, en de schrik zit nog in m’n benen. Dat gaat niet goed daaronder.
Ik moet dat niet meer doen, hooguit de naastliggende straten; en ook daar heb ik sinds gisteren mijn twijfels over
L .
Ik ben redelijk mobiel hoor, kan eigenlijk van alles (lopen, zwemmen, fietsen). Maar ik merk wel na een 1/2 uurtje lopen dat de pijnen toenemen.
Nee, pijnvrij ben ik geen moment, maar meestal tussen 2 en 4 op de schaal van 10. Na een half uurtje Zo kranten in de bus doen is het al level 7.
Ik heb maandag een gesprek met homeopate, kijken wat zij kan doen.
En dinsdag een gesprek met de orthopeed, kijken wat mijn toekomst wordt. Ik denk zelf dat hij nog niet gaat opereren, daarvoor zit ik denk ik te laag in het  pijnnivo (vergeleken met de vorige keer); het zal vast nog wel een jaartje duren. Maar als ie zegt morgen snijden, dan doe ik mee.

20 april

                           20 april snee in  je bil ... Vandaag dus een jaar geleden.                                           EVALUATIE!
**
Ik zou het zo weer weer overdoen. Ik kon op een gegeven ogenblik bijna niks meer. Van huis naar de auto lopen was al een crime. Ik bofte dat ik nog goed kon slapen, er zijn ook heupelingen die dán juist de meeste ellende hebben. Als pootje 2 aan de beurt is, denk ik niet na; doen.
** "Over een 1/2 jaar tot een jaar, dan kunt u weer bijna alles". Dat valt me bar tegen. De poot draait zoals 'ie draaien moet. Technies alles OK.
Maar zoals je uit de onderstaande dagen kunt zien, zijn de spieren nog steeds "in de war".
Op m'n zij liggen en dan omdraaien, dat kan amper; die spier doet niks. pas na wat losmaakoefeningen doettieut.
Lang lopen of staan (een half uurtje ...) is lang genoeg. Dan is pootje moe.
Lang schoenen aan is pijnlijk. Raar dus.
Ook m'n ongerepareerde been blijft spierproblemen houden; en beiden zijn in zekere zin stijf: valt er iets op de grond dat ik rap op wil rapen, dan kan ik er amper bij. Neem ik even de tijd, dan kan ik wél goed bukken. Raar.

2 april 2011

Gisteren ben ik met teamcaptain Jos naar bowling Spierdijk geweest, 2e keer al dit jaar. Drie weken geleden ook geweest.
Ik wou ‘t wel eens proberen. In de gang droogoefenen gaat toch anders, zeker met bal (dat kost je een deur …)
Ik ben wel nog steeds bij de fysiotherapeut, nu eens per 2 weken, om de oefeningen te doen om mijn beenspieren weer op kracht te krijgen.Drie weken geleden samen met Jos en Conny op vrijdagmiddag gegaan, en 1 baan gehuurd.
‘t Viel ’t me (niet) mee.
Mee, in de zin van: geen extra pijn nadien, niet teveel spierpijn of stijfheid. Ik merkte de dinsdag erna in het zwembad wel dat ik de spieren losser moest zwemmen.
Niet mee:  En in ’t tweede potje verdraaide ik een spier in de lies van de niet gerepareerde poot. Ik kon nog een frame daarna gooien, maar ben toen gekapt. ’t Heeft 2 weken geduurd voordat die pijn weg was.
Eerst een tijdje oefenen en ingooien, ik moet eigenlijk weer leren lopen en bukken. Ik bleek in de 2e stap een sluipschuifstap te hebben ontwikkeld, waardoor ik eigenlijk niet goed op mijn been stond. De 4e stap is de lastigste, door de knieën en stoppen, waarbij dus alle druk op de spier links van de dij tot naast de knie komt. Dat is nou net de spier die de meeste pijn geeft, en waar ik i.s.m. de peut voor aan het oefenen ben. Daar moet je proberen door heen te komen.
We zijn een potje gaan bowlen met z’n drieën. Ook Conny moest weer wennen, die was vanwege haar knie(operatie) 4 jaar niet meer op de baan geweest.
De eerste helft liep (bij mij) lekker; strikes en spares. Tweede helft werd steeds slechter, steeds meer last van de beenspieren.
[Voort alle duidelijkheid: mijn heup is prima nu; ’t zijn de – tijdens de operatie doorgesneden – spieren die weer op gang moeten komen].
De tweede pot ben ik dus met dat liesgeval in het 3e frame gestopt. (Voor Jos was het een goede bowldag, ik geloof 220 gemiddeld.)

Ik heb daarna bedacht dat ik het samen met J&C super star eeh … gezellig vond . Maar ook dat ik eigenlijk, net als bij andere oefeningen, achter elkaar door moet gaan. Nu moest ik na 2 beurten wachten weer alles overdenken, hoe doe ik dit, hoe deed ik dat ook al weer (fout)?
Niet de score, maar het lopen en loslaten op de approach, daar ging het om. Dus daarom afgelopen vrijdag met z’n tweeën. Jos op de uitkijk en ik op de baan. Al gauw werd duidelijk dat ik véél langzamer moest lopen, en dus langzamer gooien. Door langzamer te lopen kon ik beter me concentreren op de bewegingen. Al gauw zette Jos me op wel 2 dots naar links, daardoor bleek ik beter mijn houding te houden.
Tot mijn verrassing kon ik het nu 4 potjes volhouden! Twee potjes alleen en daarna nog 2 met Jos.

Vannacht moest ik het bezuren ... ik had reuze spierpijn. Maar een Aleve genomen. En desondanks vanmorgen toch met Buurman en Buurman weer wezen zwemmen; ook nu weer net als de vorige keer even doorzwemmen om die benen verder uit elkaar te kunnen gooien. Maar ook nu viel de last dus mee.

Daarna zijn Anneke en ik weer met onze Kip bezig geweest (met zulk weer moet je wel naar de kemping!), ook hier viel me mee dat ik weer op de knieën kon of liggen om de kippepoten uit te draaien.

Oh ja, score? Mwoah 120 die buurt. Maakt niet uit, eerst ’t pootje weer in orde. Ik mik op het nieuwe seizoen 2011-2012.

20 oktober

Op 20-10-2010 hebben JP de MP (JanPiet de MedePatient) en ik even met een kopjen koffie gevierd dat we nu een ˝ jaar voorzien zijn van een kunstheup. En “blij” dat onze probleempjes niet onze eigen problemen zijn, maar dat de ander soortgelijke ervaringen heeft.

’t Gaat. Zo crescendo ik de eerste maanden ging, zo langzaam de laatste maanden.
Zwemmen en fietsen is geen probleem meer; lopen gaat ook voldoende, stil staan kan maar niet langer dan 10 minuten. Buigen, dát is lastig. Ik wou begin september weer gaan bowlen, maar de laatste stap is niet te doen – linkerbeen buigen en dan alle gewicht daar op. Dat lukt me 1, 2, 3 keer, en dan is het te pijnlijk om door te gaan. Omdat ik ook last had van vastzittende schouders ben ik naar Roel van Kordelaar gegaan. Die ging niet alleen masseren, die vond ook dat ik teveel “pinguďn” loop. Daar heb ik nu een simpele oefening voor gekregen. Op de onderste traptrede gaan staan op 1 pootje, en dan het been buigen en met de teen de vloer raken.
Daarna weer omhoog en dat moet ik proberen 10x achter elkaar te doen. In het begin was het 1,2,3 keer en dan is de pijn te groot. Dat is dus nix met bowlen. Ik oefen wel flink, ik wil dat die spieren ook weer goed werken; en ik kom nu tussen 7 en 10x uit. Daarnaast rek- en strekoefeningen.

Ik ontdekte de eerste keer dat ik weer mocht zwemmen (4 juni), dat mijn linkerpootje toch amper bewoog; dat was er blijkbaar ingeslopen afgelopen jaar. Ben dus de eerste maand flink aan het oefenen (concentreren) geweest om de bewegingen van beide benen weer normaal te doen; en half juli merkte ik opeens dat de bewegingen weer vloeiend en pijnloos gingen; die stijfheid is er uit. Spagaat zit er niet in, maar dat kon ik nooit.
Sinds eind september ben ik ook weer naar de sportmasseuse gegaan; die maakt mij 1x per week weer los
J . Ik zit niet zo vast als toen in het voorjaar, maar laat dus gewoon onderhoud doen.

Sinds 2 augustus ben ik nog 25% arbeidsongeschikt. Ik kan m'n werk op zich voor 100% doen (kantoor en auto no problemo), maar heb nog (vermoeidheid en daardoor) regelmatig rust nodig; en kan dus nog niet volop klanten bezoeken en weer het ouwe aantal uren maken. Werk zat, verdienen gaat. Maar die extra zaken (klanten bezoeken en onderhoud plegen; en wie loopt die verkoopt), dat gaat door die vermoeidheid niet. Komt nog bij dat ik nu een maand zwaar verkouden ben geweest, “de snot trok tot in mijn benen” om ’t maar plasties te zeggen. Dat lijkt nu voorbij te gaan.

18 juni
Bijna 2 maanden na de operatie. Iedere week merk je (nee niet dagelijks, 't gaat langzaam) dat je weer iets beter beweegt. Ik ben blij dat ik pijnvrij ben.
Wel is de operatieplek nog steeds "beurs". Ik kan er wel op liggen, ik heb m'n beenkussen aan de kant gedaan, en nagenoeg attributenloos. Ik probeer te fietsen i.p.v. auto te rijden. Op Anneke haar damesfiets, ik gooi mijn benen nog niet over de stang van mijn herenfiets. Fiets ik niet, dan ga ik op de hometrainer.
De spieren worden langzaam aan sterker, wel af en toe zere spieren.
En zeker erg vermoeide benen. Vooral toen we 's zondags naar de Kaeskoppenstad waren gegaan, en ik meer dan 3 uur daar rondliep.
Het litteken wordt minder zichtbaar, vergelijk maar met de foto van 27 april.
Met zwemmen merk ik dat ik de been(school)slag stukken moet verbeteren. Blijkbaar het afgelopen jaar aangeleerd om 't linkerbeen amper te gebruiken.
Ik ben na 4 juni weer voor 50% aan het werk gegaan (ik heb nog regelmatig m'n tukkie nodig .... en ik ben denk ik nog moe van de voorgaande jaren, jezelf op de been (...) houden. Van de operatie heb ik al lang geen last meer)
litteken       kaeskop    
4 juni 2010
Ziekenhuis bezocht, radiologie foto's gemaakt. De orthopeed bezocht en ik mag weer krukkenloos door het leven. Autorijden, zwemmen, fietsen, etc.; 't mag weer (met mate).
Autorijden was simpel, we hebben een automaat en 't gerepareerde pootje hoeft niks te doen. Zwemmen (de volgende dag direkt gedaan) was even wennen, je gebruikt de spieren opeens heel anders dan de afgelopen 40 dagen. Conditie van likmevestje. En fietsen ... op Anneke d'r fiets gaat prima.
Tegelijk er een drukke dag van gemaakt. Na de middagrust met een sp-kliko in de auto naar Middenwaard en handje geholpen bij de SP-kraam, dus tegelijk lang staan en veel lopen.
Wel handig zo'n kliko; ik had eerst bij de supermarkt plm. 12 liter fris en sap gekocht, dat kun je dan handig meerollen. Kon ik mooi de busrondreizende SP-ers van fris voorzien.
30 mei Na 38 dagen bloedverdund met een met prikjes, mag ik van "zuster Anna" nu weer een glaasje wijn. Hehe.
18e mei Ik mocht per vandaag van "de Baas" met 1 kruk gaan krukken. Wat een verschil, nu kan ik weer in 1x door de deur i.p.v. 50 handelingen J. Die dag tegelijk ontdekt dat ik m’n zitplankje in de douche (we hebben een douche ín het bad) niet meer nodig heb, ik kan m’n voet redelijk hoog krijgen en dus (met een scheef vooruit gestoken poot) over de badrand heen komen. Tegelijk – met veel meer moeite – voor het eerst de tenen kunnen afdrogen. Ik heb nog wel een beetje verdikking op de heup, maar m’n vrouwelijke kant neemt dus weer af …. Weinig pijn, af en toe voel ik wel eens iets trekken, en uiteraard gewoon stijfheid.
8 mei
We hebben ’t "wiekent" 2 feestjes in en om de Noordoostelijkepolder (Jan 65, Roelof x Trudie 25 jaar). We hebben overnachting bij schoonzus Martha geregeld (anders blijf je heen en weer karren), vandaag bij Evean bedverhogers opgehaald. Die kunnen in de tuin ook onder de stretcher gezet …. Als de zon dan weer meewerkt.

Coach Anneke maakte voor mij een verhoogd zonnebed,  een “Tantalus stelling”  (http://nl.wikipedia.org/wiki/Tantaluskwelling - Tantalus kon er net niet bij …):
Met 4 pootjes echter kun je zo’n ligbed niet goed neerzetten. Met een kratje bier er bij lukte het wel. Helaas een echte tantalus kwelling / stelling: liggend kan ik er net niet bij, en hang ik wat over de rand, dan blijkt dat Boris en kornuiten alles al hebben opgezopen ...
Maar ach, zolang ik nog aan de trombose-prik ben mag ik van “zuster Anna” niet aan de drank, dus geniet ik maar lekker van het
 zonnetje!!
Eerst dus alleen rugligging. Maar deze week eens gegoogled en toen zag ik dat andere ziekenhuizen voorschrijven dat je 2x per dag minstens een ˝ uur op je buik mag liggen. Hoe staat er niet bij, maar daar bedacht ik het volgende voor: gewoon eerst de goede poot er op, en dan den andere er bij trekken. Terug dus andersom. Oppassen dat je dan je “slechte” been niet opeens 100% belast (hoewel ik af en toe merk dat ik dat best doe. De nieuwe heup kan ’t ook wel aan, maar de spieren moeten nog wel sterker worden om dat vol te kunnen houden).
Zo wordt op mijn zonnebed mijn gekleurde kijk op de wereld niet eenzijdig.

6 mei

Ik was bij de Baas (Ineke Baas, fysiopeute).
We waren het eens dat alles prima gaat. Ik loop lekker vlot, en rechtop. Ik mocht even liggen op de fysiotafel, waar ze m’n pootjes naar buiten draaide. Links was maanden niet zo ver uitgeweken! (en zonder pijn). Daarna even een nieuw beenhef oefeningetje in de brug.
Toen liet ze de pen op de grond vallen, die mocht ik oprapen. Hee, ik riep wel “zuster” maar Anneke vond dat ik nu ’t zelf moest doen. Nou ja, die truuk hadden we geleerd, stoute been strekken en dan door de andere knie. Goed gedaan dus. Ik mocht weer op een normale = lage stoel zitten, en proberen m’n schoen uit te doen. Nieuwe oefening, lukt me nu nog niet, maar moet ik dus blijven oefenen. Heb de “zuster” dus nog wel nodig…
Ik dacht eerst dat ik toch echt oud werd, ’s nachts 1 ŕ 2 x er uit om te plassen. Dat komt waarschijnlijk van de antitromboseprik. Ik mag mezelf 1x per dag prikken. Ik ben al weer redelijk op normaal gewicht zag ik vanmiddag. Ik was 2,5 kg aangekomen, men ben nu nog 1 kg boven m'n normale gewicht.

30 april Koninginnedag - rollator mee?! Jazeker, maar dan anders dan je denkt: Victor nam de rollator mee naar de koninginnedagmarkt op het Berckheideplein, en een knikkerpot; knikkers raden. Anneke reed mij er naar toe en ik heb er een uurtje rondgehobbeld.
De uitslag van de knikkerpotraadwedstrijd zette ik op een makkelijk te onthouden naam: www.nietsdoen.nl
Sinds een paar dagen is de stoelgang weer normaal, effect van de ruggeprik is dus over.
27 april
Mag ik even klagen over de thuiszorg? Nee, niet over de hulp, die is prima.
Maar over de adminzooi. De eerste dag komt er niemand, ik mag een uur aan een duur nummer hangen voordat er eindelijk iemand tijd heeft de telefoon op te nemen, en een verzorgster langs te sturen (de pleister van 1 m2 moet verwisseld worden).
Het tweede bezoek regelt ze zelf, dus dat gaat goed.
Het derde bezoek: dan zou, op toevallig koninginnedag, de nietjes uit m'n bil mogen. Dat werd naar de maandag er na opgeschoven. Jaja, ik mocht weer (en lang) blijven bellen, zodat 1 minuut voor 5 er eindelijk iemand kwam.

                                                                                                        13 cm schade ... Na een week nu pleisterloos
26 april Oei, foutje in de handleiding van het MCA. Men is vergeten te melden dat je je pootje regelmatig vlak moet leggen. Nu zit er vocht in het been, is 'ie de helft dikker geworden en pijnlijk. Dat duurt een week voordat 't weer normaal is.
Dus krukje bij de luie stoel, krukje in de tuin bij de tuinstoel. Bof: 't is mooi weer, lekker in de zon in de tuin i.p.v. binnen zitten.
24 april En dan ben je thuis.
1. Met een heel schema wat je de eerste week aan medicijnen moet nemen, een heel busboekje. 't Ergste zijn nog de Fraxiparine injecties die je zelf mag toedienen, 38 dagen lang! En volgens mijn "coach" kan ik dan geen wijntje drinken ....
2. Verder een heel arsenaal aan materiaal nodig: krukken, rollator (om de tafel te dekken e.d.); pleeverhoger ('t attribuut dat ik nog 't langste gebruiken zal, zit wel zo comfortabel); geen bedverhoger nodig - na de 1e bevalling vonden wij een seniorenbedhoogte wel zo fijn. En de mooiste stunt: een bedtafeltje over het voeteneind, want die dekens drukken zwaar op mijn voet. Gevolg is wel weer dat je je sokken aanhoudt, anders heb je kouwe pootjes.
3. En een oefenschema. 3x per dag 10 minuten op de hometrainer fietsen, diverse beenhefoefeningen, ik mag blokjes om. Ik heb 's middags nog echt mijn tukkie nodig, dus de dagen vliegen voorbij.
  ATTRIBUTEN
 

Om weer beter te worden heb je heel veel attributen nodig. Ons bed heeft al een (senioren)hoogte, daar hoefden geen bedverhogers onder.

                            * Geen foto: *De krukken staan er (net) niet bij. *De plastic zak op de autostoel *De bedverhogers (zie mijn zonnebed) * Badplankje
Bedattributen. Kussen tussen de benen. Verhoging = bedtafeltje, boven de voeten tegen de druk op m'n voet (en dus kouwe voeten en dus sokkken aan..) Rollator. Tip van de "buuf". Kratje er in = Handig om de tafel te dekken, kopje koffie, boeken, de post, de kat, etc. mee te nemen. Een stoel die achterover kan, en een krukje voor de vermoeide voet (en tegen de trombose). Een hoge stoel en een laptop op een verrijdbaar bedtafeltje. De ballon van de operatiedag 20 april lieten we 4 juni (ik mag zonder krukken) vrij. En dan moet je ook nog wat doen ...  Hometrainer. Moet van de fysio; 3x per dag 10 minuten laagste stand. Geleend van de buren.
 

ZIEKENHUIS

23 april,
dag dag.
Naar huis. Gisteren dus goed geoefend.
Weer buiten, en dan je de auto in (en later uit-) wurmen; met je krukken en plastic tasje op de stoel (dan draai je gemakkelijker bij het in- en uitstappen).
Thuis vond ik de eetkamerstoel te laag, m'n burostoel zit lekker hoog.
Pas de volgende dag durf ik me in m'n luie stoel te laten zakken.
22 april,
dag 4
Vandaag eens aan Jan Piet gevraagd: gebruik jij die morfinepomp nog? Nou, vanmorgen geloof ik nog, maar daarna niet meer. Zou het een placebo zijn? De zuster zegt dat we, als we 't toch niet meer gebruiken, wel los mogen halen. Dat doe ik graag, want als zij 'm los moet halen trekt de pleister vast de haren van m'n arm. brrrr.
Oefenen met de fysiopeut, als 't goed gaat mag je morgen naar huis.
21 april
dag 3
Daar lig je dan. Op je rug. Met een infuus en een morfinepomp. En een been waar geen beweging in zit. Je mag jezelf wassen. Op een gegeven ogenblik komt dan je coach, en moet je het bed uit. Bed uit? Jazeker, lopen kreng. Eerst m'n goede been, dat lukt. Maar dat blok been, dat is niet zo 123 beneden. Naar de "woonkamer" - en daar heb je direkt al de coach nodig, die mag het infuus meenemen.
Oefenen met de fysiotherapeut. Ik kan m'n voet maar liefst 2 centimeter optillen, "geweldig Ane". Huh?
20 april,
dag 2
Ik heb de eer als 1e door dr. Quist te worden geopereerd. Om 8 uur al! Dus om 1/6 m'n eerste medicijnen innemen, doezelen, douchen, en daarna werd ik met bed en al weggereden. Je kunt kiezen tussen een ruggeprik of algehele narcose. Men heeft een voorkeur voor de ruggeprik, ik vond dat prima, maar koos ook voor een roesje. Ik hoef dat geboor en gezaag niet te zien of te horen.
Ik heb ook een 8GB geheugenkaartje in m'n mobiel volgestopt met muziek, koptelefoon op, en lekker amper wat gemerkt. Op een gegeven ogenblik hoorde ik óf
Tubular Bells (<-- klik hier) óf de hamer die de pen in m'n been sloeg, dat weet ik dus niet zeker.
Met de ruggeprik ben je vanaf je buik tot je tenen gevoelloos. Je ligt onder een groen laken en warme dekens, die artsen zijn blijkbaar echt cool :) . Op een gegeven ogenblik vond ik dat mijn handen (die onder 't laken uitstaken) koud werden. Blijkbaar kwam ik bij, want daarna werd ik naar de verkoeverkamer gereden. Geen centje pijn gehad.

           Kijk hier voor de bloederige foto's http://www.mst.nl/orthopedie/de_heupprothese/de_totale_heupprothese_de_oper.doc/

Om half elf was ik met mijn trouwe bedje weer terug op de kamer. Om 11 uur vond ik het wel tijd om naar het thuisfront te bellen. Ik vond het wel een beetje een "Dik en Dun" situatie, Daar lig je dan in je bed, en er liggen 2 voeten aan het voeteneinde die waarschijnlijk niet van jou zijn? Je zou er net als Dik en Dun zó op schieten ... 
Ik was natuurlijk nuchter ter operatie gegaan, dus toen om 12 uur de lunchwagen kwam, heb ik even een flinke hoeveelheid bammetjes besteld. Ik had best trek.

Zou ik bijna de techniek vergeten... Na de verdoving: Eerst maken ze een 15 cm snee in je bil, en duwen de buitenste spieren aan de kant. Daarna kunnen ze de kop uit de kom draaien, en wordt de heupkop er af gezaagd. Er wordt een lang gat in het been geboord, en daar wordt de nieuwe heup "in getimmerd" (en afhankelijk van leeftijd en gezondheid met of zonder "cement". Ik had zonder, dan kan de heup er zonodig nog een keer worden uitgehaald). Dan wordt de kom uitgefreesd en een nieuwe kom (met groeven) met een tefalkapje er in gedraaid (al dan niet met cement). Daarna de omgekeerde fase, kop in de kom, spieren vastnieten, en de spleet dichten. Er zaten wel 13 nietjes in mijn bil.

19 april 2010,
dag 1
De eerste dag. Eigenlijk een dag van niks. Formulieren invullen (waarbij ik prompt die van de dokter ook invulde, die zat bij mijn setje spullen, en onderaan zag ik pas dat de dr. zijn handtekening er op moest. Wel twee keer bloed laten prikken, blijkbaar was ik die dag donor?
Ik was erg rustig die avond, misschien te. Want om 1/2 1 heb ik toch maar om een slaappilletje gevraagd, morgen vroeg op!

We zitten met z'n 4-en in een "joined care" programma. Niet even naar het ziekenhuis voor een operatie, maar met een groepje gezamelijk. Dat betekent niet alleen een algemene info middag waar je met een stuk of 50 te horen en te zien krijgt wat een heupoperatie inhoudt, maar ook nog een instructie uurtje met deze groep.
En een weekje (maandag er in, vrijdag er uit) als groep bij elkaar op 1 zaaltje liggen, met een eigen relaxruimte (relaxstoelen, koelkast). Gezellig,en je hebt lotgenoten waar je je ervaringen direkt mee kunt uitwisselen. Ik stel je de lotgenoten even voor: Jan Piet, de jongste met 52, had 2 jaar geleden zijn heup gebroken, er zijn toen pennen in gezet, maar nu moet er echt een nieuwe heup in. Dan kom ik met mijn 56. Dan Elly, 60. En mw. W., tegen de 80, al rollatorgebruikster en laten zeggen "vergeetachtig". Bijna dagelijks was haar vraag: "liggen jullie hier ook voor een nieuwe heup?".
Bij het "joined care" programma hoort ook begeleiding door een "coach" (meestal partner of familielid) die je - ook na de operatie je begeleidt / in de gaten houdt.

  VOORAFGAAND
16-03

Op 10 juni zei men in het MCA 16 maart. Vandaag nog geen oproep, maar eens gebeld. 't Wordt april ... Dat is in tegenstelling met hetgeen mij eerst was verteld (ik laat de vervelende discussie maar weg).
Wachtlijstbemiddeling hielp niet, die blijkt pas effectief te zijn als er langer dan 2 maanden tussen zit.
Alternatief zou zijn deze week naar ergens in Duitsland te rijden voor een intake, en dan een week later geopereerd worden. Trekt me niet zo aan; ik zit nu in een “joined-care” operatie; met lotgenoten tegelijk.
En in NL mag je na die week naar huis, in DE moet je nog een week plat liggen. Waren we met z’n 2-en dan kon je nog samen op stap, nu is er een snuiter thuis. Dus maar naar Alkmaar, en wachten op de oproep..

10-02
Een paar jaar geleden verloor ik zomaar een kroon in het zwembad. Ik was aan de overkant gekomen en had het gevoel dat ik wat miste. Nee, niet het zwembroekje, een kroon; zomaar. De stift bleek afgebroken, zelfs de wortel moeste er uit, en alleen een implantaat was de oplossing. Dus naar een paradontoloog, die in een stief kwartiertje een leuk bedrag inde en mij met pijnstillers naar huis stuurde. En met de opmerking dat er nog een anomalie in de mond zit.
Queh? Nou, afwijking dan. Een verstandskies die scheef er naast is gegroeid. En die helaas ontstoken is (goh, ik voelde er niks van).
De man vertelde dat, als de orthopeed dit wist, ik niet zou worden geopereerd. Dus eerst nog een kaakoperatie.
Maar de paradontoloog (ik vind implantatoloog veel mooier maar die naam bestaat niet) durfde deze kies niet aan. Gisteren de tandarts gebeld, kun je voor voorrang zorgen? Laat eerst de paradontoloog dat proberen. Die dus gebeld, of die voor voorrang bij de kaakchirurg kon zorgen. Nee. De tandarts maar weer gebeld. Die was toen rap, ik kon vanmiddag in het ziekenhuis terecht.
Dat betekende wel dat ik vanmorgen naar Alkmaar en de paradontoloog ging om de hechtingen er uit te laten halen, en vanmiddag weer naar Alkmaar, naar het ziekenhuis en de kaakchirurg, om de verstandskies te laten slopen.
Ik ging maar op tijd weg, kon ik nog even bij de afdeling orthopedie langs. Eh ja, zonder die kies had u mogelijk 5 maart al gekund. Maar tja, nu durven we dat niet aan, want u mag geen enkel wondje hebben bij de opname. U komt nu op het schema van rond 16 maart.
Nou, dat is dus fraai, 2 operaties in 2 weken, en de grote nog steeds niet.
12 januari Ik heb na een maand rust nog een avond gebowld, zelfde resultaat als vorige keer: ik kon amper van de baan afkomen de 3e game. Daarna een week hersteltijd nodig gehad.
6 januari 2010
In de nacht van m'n verjaardag opeens draaiërig. De volgende nacht idem. Nee, 2 glaasjes wijn, dus daar kan 't niet aan liggen. Ben ik nu "oud" geworden? Nee, de dokter zegt "BPPD" een los zittend gehoorsteentje, gaat (gelukkig) na een tijdje weer over. Pfoe.
23 december Gesprek met dr. Jonker. Excuses voor de slechte verdoving (snetver). Maar dat de pijn weg was, was juist goed, dat betekende simpelweg : Ik word op de rol gezet.
3 december De contrastfotoprik wat een ellende dat deed zeer. Eerst een verdovingsprik, daarna werd er contrastvloeistof ingespoten. Op de schaal van 10 was dit nivo 12, zo verschrikkelijk. Blijkbaar te snel na de verdoving; ik trok mezelf bijna door de onderzoeksbank heen. a.u.w. Na afloop zag ik gele vlekken maar die bleken al in de vloer te zitten, had net zo goed van mezelf kunnen zijn. Toen ik weer buiten kwam was de verdoving perfect, ik kon nu wel de flikflak doen (dat kon ik nooit, en zeker de afgelopen jaren niet) . Effect was na een paar uur helaas weer weg en strompelde ik weer.
17 november

De orthopeed F. Jonkers was in 10 minuten klaar. De foto's gaven niet weer dat ik zó slecht loop. Ik mag even op de bank liggen en hij probeert mij een poot uit te draaien, dat kan ik beter bij mijn klanten haha. Conclusie: zeer waarschijnlijk nieuwe heup nodig. Extra foto’s gemaakt + afspraak voor verdovingsprik en test: in die test spuiten ze vloeistof tussen de kop en de kom. Verdwijnt daarna de pijn dan is 't duidelijk dat je slijtage pijn hebt.

Even de technische uitleg:

Het heupgewricht is een ‘kogelgewricht’. Bij het lopen en bewegen glijdt de bolvormige kop van de dijbeen soepel rond in de kom van het bekken. Dat kan omdat er op de kop en in de kom een laag kraakbeen zit. Kraakbeen is een glad en verend weefsel. Bij het ouder worden, wordt de laag kraakbeen dunner. Men spreekt dan van slijtage.
Artrose duidt op slijtage van het gewrichtskraakbeen dat het gewricht begrenst. Normaal is dit kraakbeen glad en soepel. Bij artrose van een gewricht worden de gewrichtsvlakken ruw, het bot heeft de neiging harder en dikker te worden en krijgt vaak uitsteeksels. Hierdoor treedt soms een krakend, schurend geluid op en bewegingsbeperking.
Begeleidende pijn en stijfheid ontstaan mede door veranderingen in de omliggende weefsels, zoals gewrichtskapsel, pezen en spieren.
De meest voorkomende klacht bij slijtage van het heupgewricht is pijn. De pijn wordt gevoeld in de lies, in de bilstreek en trekt door naar het bovenbeen tot in de knie. Verder wordt het gewricht steeds stijver. Er is vaak sprake van ‘startpijn’, ‘ochtendstijfheid’ (stijfheid bij het opstaan), moeilijk kunnen lopen, bukken en traplopen. Als de slijtage zich voortzet, nemen de klachten toe (o.a. kan dan ook nachtelijke pijn en pijn in rust ontstaan). Medicijnen en fysiotherapie helpen dan vaak niet meer. Een nieuwe heup is dan de enige oplossing. Pijn is vaak de voornaamste reden om operatief in te grijpen. Omdat een prothese geen onbeperkte levensduur heeft, wordt de operatie bij jonge patiënten zo lang mogelijk uitgesteld.

22 oktober Chiropractor Kes: hij heeft toch het idee maar naar de orthopeed te gaan.
2 Oktober

Huisarts heeft met de orthopeed de röntgenfoto’s. besproken. Heb je in je jeugd heup problemen gehad? Nee. Nou, er zit een afwijkend = plat pandak in je heup, waardoor beginnende heupslijtage optreedt. De pijnreactie moet langzaam weg gaan maar kan in golven komen en gaan. Er valt nog niks aan te doen, te jong om geopereerd te worden (dat is dan positief dat ik te jong ben ... ). Pijn in de knie geen verklaring voor (ook fysiotherapeut niet).

24 september MCA Stationsplein HHW voor röntgenfoto’s.
Sinds 8 september
heb ik fysiotherapie en verdwijnt de pijn uit de benen, maar blijft vooral ’t linkerbeen stram en stijf. Er verschijnt (meer) pijn in de lies, stramheid neemt toe. Ik kan zwemmen met amper last, alleen via de rand in en uit het water gaan is lastig (stijf / pijnlijk); en niet meer op de oude snelheid. Dat is ook zo met in de auto in- en uitstappen, stijf / pijnlijk.
Fietsen was in het voorjaar een probleem toen alles vast zat. Toch nog September 20km hard gefietst op Texel om Sandra bij te houden (die de Texellopers onderweg ging aanmoedigen, en ik ging mee. Van mijn pootje onder het fietsen geen last, wel van Sandra's snelheid (maar ja, die was ook gewend met meerdere kinderen op 1 fiets te racen ...). Zelf zou ik die 10 km hardlopen niet kunnen doen, blij dat ik nog wel fietsen kan.
Lopen
is lastig, 500m is genoeg; dus de post wegbrengen ook.
Linker voet optillen is onder bepaalde hoeken een probleem.
3 september Chiropractor Kes bezocht. Heupslijtage mogelijk, spieren zeker verstijfd, zijn idee: maak eens foto’s.
19 augustus Huisarts geen oplossingen meer: Resultaat MRI scan geen specifieke afwijkingen, wel passende ouderdom slijtage. Ik stel voor een Chiropractor te bezoeken? OK, probeer maar.
18 augustus Eindelijk zowel wij als neuroloog geen vakantie. Huisarts vraagt 't op.
30 juni 2009 WFG Hoorn voor een MRI scan.
1 Juni 2009 weer naar de huisarts, daarna naar de neuroloog, die een MRI scan op zijn plaats vindt.
Mei 2009 na 2x een 5-daagse Aleve kuur, waarbij de pijn in het been op nivo 4- 5 is gekomen, via de huisarts naar de neuroloog gegaan.
Want omdat ik ook pijn in de onderrug heb, hebben we een vermoeden dat 't daar vandaan komt.
Kerst 2008 Twee dagen verkouden, daarna zere benen, oplopende klacht in een maand, zitten en staan gaan is zwaar, lopen is zwaar. Constante pijn, vooral linker been. Vanaf onderrug tot onder de knie (links vooral). Nivo 8. Gaat daarna degressief dalend weg, september 2008 zit de pijn op nivo 4. Stijve benen tot aan de kuit. Met een paar dagen Aleve zakt de pijn heel snel en blijft op dat nivo, stijgt niet daarna.
1975 /  1995
Omdat ik in mijn studententijd een tijd woonde in een pand zonder douche, ben ik regelmatig gaan zwemmen (en douchen). Twee vliegen in 1 klap: goed voor de rug en de acne.
De rugklachten verdwenen echter nooit (en ook niet alle pukkeltjes helaas). Af en toe stond ik dus helemaal vast. Ik ben vaker (2-3x per week) gaan zwemmen, en sinds 1995 word ik 1x per week losgemasseerd door de sportmasseuse Julia. Af en toe een relaxte morgen dan: eerst naar Julia, dan naar het zwembad onder de tosti (zonnebank, goed tegen acne) en dan zwemmen. Sinds die tijd stond de rug niet meer vast! (moet ik geen zwaar werk doen, dan was het wel weer pijnlijk).
(1972/1974) Vanaf plm. mijn 20e heb ik last van de onderrug.
In die tijd mijn rug vertild met "slepen" en met een motorongeluk in het ziekenhuis gelegen. "Slepen" is dat je met oud-en-nieuw de losse dingen van de erfen af sleept naar het dorpsplein, dat was in het oosten van NL (en dus ook in de NOP) een favoriete nieuwjaars bezigheid van de jeugd. Dat moet je niet met een boerenwagen proberen, als die per ongeluk de sloot in is gerold, ontdekte ik.
En ook: In die tijd was ik met mijn goede vriend Hielke op vakantie in de Ardennen, samen op zijn motor. Ergens in de buurt van Huy vlogen we helaas uit de bocht, tegen een woning. Met als resultaat een dichtgeklapte long. En omdat Hielke onder de (hete uitlaat van de) motor lag, heb ik al liggend de motor opgetild. Daarna kwam ik in het ziekenhuis bij. Mogelijk dus toen nog eens de rug vertild.

1954
Volgens de huisarts (2009) ben ik waarschijnlijk geboren met een afwijking. Nou dat viel me mee, want ik dacht dat ik meer afwijkingen had ... Maar deze afwijking noemen ze een "plat pandak",  "heupdysplasie". De kom waar de heup in rolt, is dan niet mooi rond, maar wat plat. Dat is een genetische afwijking die vooral in West Europa voorkomt bij ongeveer 10% van de mannen/jongetjes. Daar kun je als kind veel pijn van hebben, dat had ik nooit. Had men (de toenmalige huisarts) het onderkend (en dat deed men toen nog niet zo), dan had ik in een spreidbroek moeten liggen. Het verschijnsel openbaart zich ook op latere leeftijd, tot mijn ellende ...

Deze site is gesponsord door

Duijff en Hunneman; www.finplan.nl .

sponsor van deze site

Versie 11-03-13